Opvanghuis Recanto da PazTijdens een verlof in Nederland in 1985 werd duidelijk dat de bediening van Betty en Josè Pimenta een andere wending zou nemen. Teruggekeerd in Manaus kwamen zij in aanraking met drugsverslaafden. Manaus is uitgegroeid tot een miljoenen stad aan de rand van de jungle. Arme en werkeloze caboclo 's - rubbertappers - komen uit de binnenlanden, in de hoop in Manaus werk en een nieuw bestaan te vinden. Eindeloze favela 's blijven ontstaan; troosteloze wijken van kleine hutten van hout, plastic of karton. Riolering en waterleiding ontbreken meestal. De criminaliteit is groot, de kindersterfte hoog. Velen raken door de uitzichtloze situatie aan de drugs. Op het spreekuur van dokter Josë kwamen steeds meer verslaafden die hulp zochten. En vanuit het evangelie gingen Betty en Josè hulp bieden.

Al gauw barstte de hulp en opvang uit zijn voegen. Shalom werd gesticht. Het fungeerde als een tijdelijk opvanghuis, koffiebar en evangelisatiepost. Gevestigd in een van de (toen) buitenwijken van Manaus, was het vooral bedoeld om de eerste contacten met drugsgebruikers te leggen. Maar steeds werd duidelijker dat werkelijke opvang en herstel alleen mogelijk was, op een plaats waar drugs niet voorhanden zou zijn.

Toen Betty in 1985 in Nederland was, werd haar een grote som geld aangeboden voor de bouw van een ziekenhuis. In Manaus terug, kreeg ze geld bestemd om een ziekenhuis te kunnen inrichten. "Ik weet zeker dat de beide Nederlanders die het geld beschikbaar stelden, elkaar niet kenden", zegt Betty. Pas later bleek hoe de hulp aan drugsverslaafden juist gerealiseerd kon worden in het ziekenhuis. Op een wonderlijke wijze kreeg de zending namelijk de beschikking over een gebouw, met een groot stuk grond, gelegen op zo 'n 80 km buiten Manaus.

Op dat moment een verwaarloosde ruïne. Door noeste arbeid ontstonden in de jaren die volgden, onder andere een hospitaal(!), een gemeenschapsruimte, slaapzalen, keukens, een varkensmesterij, grote moestuinen en verschillende werkplaatsen. Bij alle bouw- en verbouwingswerkzaamheden worden (ex-) verslaafden ingezet. Zo leren ze verantwoordelijkheid dragen en hun lichaam te oefenen. Zo ontvangen ze ook praktische scholing. Herstel in een positieve sfeer staat voorop. Betty getuigt: "Als ze vrij zijn en Jezus een plaats in hun hart heeft gekregen, komt de glans in hun ogen terug en neemt blijdschap bezit van hun leven".

Op het herstellingsoord Recanto da Paz zijn de mogelijkheden voor de opvang in de loop der jaren flink gegroeid. In 1990 is op het terrein een vierklassige school en een crèche gesticht. De bouw werd voor een belangrijk deel financieel mogelijk door de enthousiaste inzet van leerlingen van een Nederlandse basisschool. De ca. 130 leerlingen waren niet alleen afkomstig van Recanto da Paz, maar waren ook kinderen uit de dorpen in de omgeving, op soms 20 km afstand.
Omdat op een gegeven moment in de verschillende dorpen nieuwe scholen werden gebouwd kwamen er steeds minder leerlingen en moest de school in 2002 haar deur sluiten.

Wel zijn er voor de jongens op Recanto zelf vakopleidingen. Zo was er in 2010 een schilder in de opvang, die diverse jongens de fijne kneepjes van het schildersvak heeft bijgebracht. Recanto heeft er nog nooit zo verzorgd uitgezien als dat jaar.
In de dagelijkse programma 's neemt sport ook een belangrijke plaats in; al om 05:00 uur begint de dag met oefeningen. In 1994 werd een eenvoudig ingerichte sporthal gerealiseerd. Een zinvolle aanwinst.
In de loop van de tijd waren er op Recanto ook altijd beesten die verzorging nodig hadden, zoals varkens, kippen, kuikentjes, koeien, Ook worden de jongens ingeschakeld bij de teelt van allerlei gewassen.

De ontwikkeling van vakbekwaamheden, maar ook het leren dragen van verantwoordelijkheid speelt een essentiële rol in het herstel van de jongens. Als de jongens vertederende zorg aan pas het geboren leven van de beesten besteden, is het nauwelijks voor te stellen dat ze vroeger geen enkel gevoel en respect hadden voor welk leven dan ook.

Dat de jongens verantwoordelijkheidsgevoel voor hun omgeving krijgen, werd ook weer duidelijk in december 2009 net voordat de herstelperiode zou worden afgesloten..
Vanaf 1985 zijn er  op Recanto de Paz bomen die wel veel bladeren hebben maar eigenlijk nooit vruchten geven. Mooie schaduwrijke bomen, maar geen bomen met rijke vruchten. In de voorafgaande jaren waren er al heel wat vakbekwame mensen naar de bomen wezen kijken, maar niemand had een goede oplossing. De één zei dat de grond niet deugde. Een tweede dacht dat de bomen te oud waren. Maar toen kwam er een oplossing waar nooit iemand aan had gedacht. Eind december 2009 ging een aantal jongelui in gebed de Heer zoeken en danken voor hun herstel op Recanto. Ze namen zelf het initiatief om al biddend over het hele terrein van Recanto te lopen. Terwijl zij aan het bidden waren, zegenden zij de grond en de bomen. In februari 2010 liep Betty  over het terrein om te zien hoe het met het onderhoud van het terrein stond. Tot haar grote verbazing zag ze enorme vruchten aan de mangoboom hangen. Ook de jagabomen en de andere bomen hingen vol vruchten. Zij riep Waldaon, de directeur van Recanto er bij. Hij vertelde dat de jongens de grond hadden gezegend. Niet alleen de bomen zaten nu vol vruchten, maar ook de groente zag er prachtig uit. Waldoan liet Betty zien dat er heel veel vers vruchtvlees voor het maken van frisdranken in de vrieskasten lag. De jongens eten nu de hele dag fruit. Eén van de jongens liet haar een graviola zien. Normaal gesproken zijn die niet groter dan een flinke appel, maar deze woog, tot haar grote verbazing, 4,5 kg. De vruchten van die boom moeten ondersteund worden anders vallen ze er voor de tijd af. Het is een wonder.

De wijze van opvang heeft zich in de loop van de tijd gewijzigd.
Ieder jaar worden er vanuit de overheid jongelui naar Betty toegestuurd om verplicht te herstellen. Willen zij dat niet, dan moeten ze de gevangenis in. Dit zijn jongelui die eigenlijk helemaal niet van de drugs afwillen. Ze hebben dan ook een negatieve invloed op de groep, met als gevolg dat er allerlei goedwillende jongens afhaken. Het programma is daarom anders ingericht. In de eerste week vindt een soort zeef plaats. Alleen degenen die echt door willen gaan, gaan door met de behandeling die dan drie maanden duurt. Als het nodig is komen daar nog eens drie maanden bij. Op die manier kan er gerichte aandacht gegeven worden in twee afzonderlijke groepen: de beginnersgroep waarin iedereen afzonderlijk veel aandacht vraagt en een gevorderde groep met jongelui die echt van de drugs willen af komen. Na verloop van tijd stromen er kinderen van de beginnersgroep bij de andere groep in. Deze veranderingen zijn ingevoerd omdat de eisen die aan subsidieverlening werden gesteld steeds hoger werden. Door deze veranderingen is er wat meer armslag om het programma te blijven inrichten zoals Betty en Josè dat steeds hebben gedaan. In de afgelopen jaren hebben ze gezien hoe de reddende kracht van het evangelie velen in staat heeft gesteld een nieuw leven op te bouwen.

 

Betty Smit

Rua João Valério -
Travessa São Bernardo, 37-A
Manaus A.M. CEP:69053-690
Amazonas, Brasil

Administratie

Stichting Zending Amazones
Postbus 602 - 8000 AP Zwolle
Telefoon 038-465 80 28
email: info@zending-amazones.nl

Voor giften:

Stg. Zending Amazones
ING 2711351, Zwolle
IBAN NL60 INGB 0002711351
BIC INGBNL2A

Lid van

We zijn tevens ANBI erkend