Sitio EsterHet zijn vooral jongens die op straat leven. Maar de problemen van de "zwervende" meisjes zijn nog groter. De meeste meisjes werken al op erg jonge leeftijd als prostituee voor geld of drugs. Als ze in verwachting raken proberen ze met geweld een abortus te forceren. Net als bij de jongens waren de omstandigheden "thuis" schrijnend; meisjes zijn bovendien slachtoffer geworden van ernstig seksueel misbruik. Ze zijn in hun gevoelsleven meestal zwaar beschadigd en voor hulpverleners nauwelijks bereikbaar.

Toch nam in de loop der tijd het aantal meisjes, dat een beroep op de stichting deed, toe.
Destijds werd een groot huis in Manaus verbouwd en ingericht voor incidentele en voor langdurige opvang. Een nieuwe tak van het werk is toen ontstaan. In het opvanghuis Abrigo, zoals dit huis werd genoemd, konden de meisjes o.a. terecht voor maaltijden, een frisse douche, medische verzorging en veilige overnachtingen. ("Obrigo" betekent: bescherming). Voor meisjes die meer dan 6 maanden zwanger waren, bestond er de mogelijkheid een eigen kamer te bewonen. Als de baby dan werd geboren hadden moeder en kind een eigen, veilige plek. De begeleiding van de meisjes verliep en verloopt nog steeds erg moeizaam.
Doordat de motivatie om iets te leren ontbreekt, maar ook omdat het vermogen om zich te kunnen concentreren is aangetast.

Na enige tijd groeide de behoefte aan een herstellingsoord voor meisjes, zoals het opvanghuis voor jongens "Recanto da Paz" functioneert; een centrum met goede mogelijkheden voor een langduriger en completer herstelprogramma, op een locatie buiten de stad.
Opnieuw werd een geschikte plek gezocht en ... gevonden.
Eind 1993 opent "ESTER" officieel haar deuren. De president van Brazilië van destijds, Itamar Franco, stuurde zelfs een gelukstelegram en de plaatselijke autoriteiten spraken met grote waardering over dit unieke initiatief voor meisjes.
"ESTER" is aanmerkelijk kleiner van opzet dan "Recanto da Paz". Er is plaats voor maximaal 20 meisjes, die ieder hun eigen kamer hebben. De hulpverlening aan meisjes vraagt om een meer individuele aanpak. Maar ook op "ESTER" ontwikkelen de meisjes vaardigheden en leren ze in een positief klimaat, verantwoordelijkheden te dragen.

Aanvankelijk werden de meisjes vaak maandenlang opgevangen. In de loop van de tijd is de wijze van opvang veranderd. De meisjes krijgen nu een dag of vijf een intensief herstelprogramma. Daarna gaan ze naar huis, waar ze verder begeleid worden door iemand van de plaatselijke kerk. Betty heeft verschillende contacten in kerken opgebouwd. Wanneer dat nodig is komen de meisjes terug voor een nieuwe periode van een aantal dagen en keren dan weer terug naar huis voor verdere ondersteuning vanuit de kerk. De meisjes kunnen net zo vaak terug komen als voor hun herstel nodig is. Deze opzet blijkt heel goed te werken. Voorheen liepen de meisjes halverwege het programma heel vaak weg. Dan vielen ze thuis in een gat. Nu stret de opvang zich eigenlijk mede uit naar hun thuissituatie. En dat blijkt heel goed te werken. Ook is Betty nu veel minder afhankelijk van allerlei eisen die aan de subsidieverleningen werden verbonden. Het mes blijkt dus aan twee kanten te snijden.
In de weekenden doet Ester dienst als conferentieoord voor groepen uit verschillende kerken. Er worden gezegende diensten, ook doopdiensten gehouden.

 

Opvanghuis Recanto da PazTijdens een verlof in Nederland in 1985 werd duidelijk dat de bediening van Betty en Josè Pimenta een andere wending zou nemen. Teruggekeerd in Manaus kwamen zij in aanraking met drugsverslaafden. Manaus is uitgegroeid tot een miljoenen stad aan de rand van de jungle. Arme en werkeloze caboclo 's - rubbertappers - komen uit de binnenlanden, in de hoop in Manaus werk en een nieuw bestaan te vinden. Eindeloze favela 's blijven ontstaan; troosteloze wijken van kleine hutten van hout, plastic of karton. Riolering en waterleiding ontbreken meestal. De criminaliteit is groot, de kindersterfte hoog. Velen raken door de uitzichtloze situatie aan de drugs. Op het spreekuur van dokter Josë kwamen steeds meer verslaafden die hulp zochten. En vanuit het evangelie gingen Betty en Josè hulp bieden.

Al gauw barstte de hulp en opvang uit zijn voegen. Shalom werd gesticht. Het fungeerde als een tijdelijk opvanghuis, koffiebar en evangelisatiepost. Gevestigd in een van de (toen) buitenwijken van Manaus, was het vooral bedoeld om de eerste contacten met drugsgebruikers te leggen. Maar steeds werd duidelijker dat werkelijke opvang en herstel alleen mogelijk was, op een plaats waar drugs niet voorhanden zou zijn.

Toen Betty in 1985 in Nederland was, werd haar een grote som geld aangeboden voor de bouw van een ziekenhuis. In Manaus terug, kreeg ze geld bestemd om een ziekenhuis te kunnen inrichten. "Ik weet zeker dat de beide Nederlanders die het geld beschikbaar stelden, elkaar niet kenden", zegt Betty. Pas later bleek hoe de hulp aan drugsverslaafden juist gerealiseerd kon worden in het ziekenhuis. Op een wonderlijke wijze kreeg de zending namelijk de beschikking over een gebouw, met een groot stuk grond, gelegen op zo 'n 80 km buiten Manaus.

Op dat moment een verwaarloosde ruïne. Door noeste arbeid ontstonden in de jaren die volgden, onder andere een hospitaal(!), een gemeenschapsruimte, slaapzalen, keukens, een varkensmesterij, grote moestuinen en verschillende werkplaatsen. Bij alle bouw- en verbouwingswerkzaamheden worden (ex-) verslaafden ingezet. Zo leren ze verantwoordelijkheid dragen en hun lichaam te oefenen. Zo ontvangen ze ook praktische scholing. Herstel in een positieve sfeer staat voorop. Betty getuigt: "Als ze vrij zijn en Jezus een plaats in hun hart heeft gekregen, komt de glans in hun ogen terug en neemt blijdschap bezit van hun leven".

Op het herstellingsoord Recanto da Paz zijn de mogelijkheden voor de opvang in de loop der jaren flink gegroeid. In 1990 is op het terrein een vierklassige school en een crèche gesticht. De bouw werd voor een belangrijk deel financieel mogelijk door de enthousiaste inzet van leerlingen van een Nederlandse basisschool. De ca. 130 leerlingen waren niet alleen afkomstig van Recanto da Paz, maar waren ook kinderen uit de dorpen in de omgeving, op soms 20 km afstand.
Omdat op een gegeven moment in de verschillende dorpen nieuwe scholen werden gebouwd kwamen er steeds minder leerlingen en moest de school in 2002 haar deur sluiten.

Wel zijn er voor de jongens op Recanto zelf vakopleidingen. Zo was er in 2010 een schilder in de opvang, die diverse jongens de fijne kneepjes van het schildersvak heeft bijgebracht. Recanto heeft er nog nooit zo verzorgd uitgezien als dat jaar.
In de dagelijkse programma 's neemt sport ook een belangrijke plaats in; al om 05:00 uur begint de dag met oefeningen. In 1994 werd een eenvoudig ingerichte sporthal gerealiseerd. Een zinvolle aanwinst.
In de loop van de tijd waren er op Recanto ook altijd beesten die verzorging nodig hadden, zoals varkens, kippen, kuikentjes, koeien, Ook worden de jongens ingeschakeld bij de teelt van allerlei gewassen.

De ontwikkeling van vakbekwaamheden, maar ook het leren dragen van verantwoordelijkheid speelt een essentiële rol in het herstel van de jongens. Als de jongens vertederende zorg aan pas het geboren leven van de beesten besteden, is het nauwelijks voor te stellen dat ze vroeger geen enkel gevoel en respect hadden voor welk leven dan ook.

Dat de jongens verantwoordelijkheidsgevoel voor hun omgeving krijgen, werd ook weer duidelijk in december 2009 net voordat de herstelperiode zou worden afgesloten..
Vanaf 1985 zijn er  op Recanto de Paz bomen die wel veel bladeren hebben maar eigenlijk nooit vruchten geven. Mooie schaduwrijke bomen, maar geen bomen met rijke vruchten. In de voorafgaande jaren waren er al heel wat vakbekwame mensen naar de bomen wezen kijken, maar niemand had een goede oplossing. De één zei dat de grond niet deugde. Een tweede dacht dat de bomen te oud waren. Maar toen kwam er een oplossing waar nooit iemand aan had gedacht. Eind december 2009 ging een aantal jongelui in gebed de Heer zoeken en danken voor hun herstel op Recanto. Ze namen zelf het initiatief om al biddend over het hele terrein van Recanto te lopen. Terwijl zij aan het bidden waren, zegenden zij de grond en de bomen. In februari 2010 liep Betty  over het terrein om te zien hoe het met het onderhoud van het terrein stond. Tot haar grote verbazing zag ze enorme vruchten aan de mangoboom hangen. Ook de jagabomen en de andere bomen hingen vol vruchten. Zij riep Waldaon, de directeur van Recanto er bij. Hij vertelde dat de jongens de grond hadden gezegend. Niet alleen de bomen zaten nu vol vruchten, maar ook de groente zag er prachtig uit. Waldoan liet Betty zien dat er heel veel vers vruchtvlees voor het maken van frisdranken in de vrieskasten lag. De jongens eten nu de hele dag fruit. Eén van de jongens liet haar een graviola zien. Normaal gesproken zijn die niet groter dan een flinke appel, maar deze woog, tot haar grote verbazing, 4,5 kg. De vruchten van die boom moeten ondersteund worden anders vallen ze er voor de tijd af. Het is een wonder.

De wijze van opvang heeft zich in de loop van de tijd gewijzigd.
Ieder jaar worden er vanuit de overheid jongelui naar Betty toegestuurd om verplicht te herstellen. Willen zij dat niet, dan moeten ze de gevangenis in. Dit zijn jongelui die eigenlijk helemaal niet van de drugs afwillen. Ze hebben dan ook een negatieve invloed op de groep, met als gevolg dat er allerlei goedwillende jongens afhaken. Het programma is daarom anders ingericht. In de eerste week vindt een soort zeef plaats. Alleen degenen die echt door willen gaan, gaan door met de behandeling die dan drie maanden duurt. Als het nodig is komen daar nog eens drie maanden bij. Op die manier kan er gerichte aandacht gegeven worden in twee afzonderlijke groepen: de beginnersgroep waarin iedereen afzonderlijk veel aandacht vraagt en een gevorderde groep met jongelui die echt van de drugs willen af komen. Na verloop van tijd stromen er kinderen van de beginnersgroep bij de andere groep in. Deze veranderingen zijn ingevoerd omdat de eisen die aan subsidieverlening werden gesteld steeds hoger werden. Door deze veranderingen is er wat meer armslag om het programma te blijven inrichten zoals Betty en Josè dat steeds hebben gedaan. In de afgelopen jaren hebben ze gezien hoe de reddende kracht van het evangelie velen in staat heeft gesteld een nieuw leven op te bouwen.

 

ZendingshuisToen Betty nog in het binnenland werkte woonde zij in een houten huisje in een krottenwijk van Manaus. In 1976 kocht Betty het huis waar zij en José nu nog steeds wonen. Darna werd het huisje er naast gekocht en helemaal verbouwd. Het werd eigenlijk een grote zaal voor evangelisatieavonden met aan de achterkant een vrieskamer, een logeerkamer en een opslagplaats voor materialen.
Daarachter lag het woongedeelte voor medewerkers en zendelingen uit het binnenland die een paar dagen kwamen logeren.
In 1992 werd er en verdieping bovenop gebouwd waarin een spreekkamer, een wachtkamer, kantoren, opslagplaatsen en logeerkamers werden gevestigd.

Van hieruit wordt het hele zendingswerk van Betty en José geregeld.

Vanuit dit hoofdkantoor vinden de activiteiten plaats naar de verschillende afdelingen als:

  • administratiecentrum plus woon- en logeerafdeling
  • logistiekcentrum met magazijnen, vriescellen en garage voor de auto's
  • Recanto da Paz het opvangtehuis voor jongens en mannen
  • Ester het opvangtehuis voor meisjes en groepsopvang in de weekenden


’s Morgens om 7 uur verzamelen Betty, Josè  en de medewerkers in het zendingshuis zich rond de ontbijttafel. Na het gezamenlijk ontbijt, volgt de werkbespreking en iedereen begint aan zijn of haar eigen dagtaak. Voor Betty begint de dag veelal met toezicht houden op de verdeling van het werk en het transport van de voeding die naar de verschillende huizen moet worden gebracht. De rest van de dag houdt Betty zich bezig met de financieën, de kostprijsberekenngen, verslagen van de behandelingen e.d. ’s Middags is er het spreekuur voor voorlichting en intake van jongens en meisjes die opgevangen worden.
Iedere donderdag avond is er in de grote zaal in het zendingshuis een bijeenkomst voor ouders van jongelui die in de opvangtehuizen zitten. Ook jongelui die al een periode van opvang achter de rug hebben komen op deze bijeenkomsten, waarin bemoediging en voorlichting wordt gegeven.

Google Earth view van het Zendingshuis 

Betty Smit

Rua João Valério -
Travessa São Bernardo, 37-A
Manaus A.M. CEP:69053-690
Amazonas, Brasil

Administratie

Stichting
Zending Amazones
Marterveld 29,
8017 ME Zwolle
Telefoon:
038-465 80 28
email:
info@zending-amazones.nl

Voor giften:

Stg. Zending Amazones
ING 2711351, Zwolle
IBAN NL60 INGB 0002711351
BIC INGBNL2A

Lid van

We zijn tevens ANBI erkend